Arno: ‘Ik weet uit eigen ervaring wat ADHD’ers meemaken’

Arno de Poorter

Mensen van buitenaf begrijpen niet altijd hoe het voelt om bijvoorbeeld een ziekte of aandoening te hebben. Of hoe het voelt om een burn-out gehad te hebben. In de serie De Ervaringsdeskundige spreken we mensen die wel uit eigen ervaring weten hoe dat is. En die met hun kennis anderen helpen. In deel 1 psycholoog Arno de Poorter.

 

Arno de Poorter (39) zat in de Wajong omdat hij ADHD heeft. Hij kwam eruit door psycholoog te worden voor mensen met precies dezelfde problemen als hij.’ Ze willen hun verhaal delen met iemand die ook op dat punt is geweest.’

 

Waarin ben je ervaringsdeskundige?

‘Op school was ik altijd al anders dan andere kinderen. Ik zat op het VWO. Dan denkt iedereen dat je van alles kunt. Maar dat gold niet voor mij. Ik kwam vaak te laat en had mijn huiswerk nooit af. In sociaal contact was ik slecht. Ik vergat om mensen een hand te geven of gedag te zeggen. Dan krijg je vaak op je kop. Dat was slecht voor mijn zelfvertrouwen. Op mijn vijftiende ben ik naar een psychotherapeut gestuurd. Hij constateerde ADHD bij me. Later kwam daar antisociaal gedrag bij, wat betekent dat je bang bent om afgewezen te worden. En ODD, een probleem met autoriteit. Ik heb na het VWO nog even rechten gestudeerd, maar dat ging niet. Zo kwam ik in de Wajong terecht.’

 

Hoe gebruik je je ervaring om anderen te helpen?

‘Op een gegeven moment zei de arbeidsdeskundige tegen me dat ik moest re-integreren. Ik dacht: wat als ik mijn gekheid nu eens inzet als kracht? Wat ik zelf altijd had gemist, was een hulpverlener die uit eigen ervaring wist wat ik meemaakte. Ik kreeg vanuit de Wajong de kans om psychologie te gaan studeren. En nu heb ik alweer veertien jaar mijn eigen praktijk, waar ik mensen help met ADHD.’

 

Wat kun jij (als ervaringsdeskundige) toevoegen?

‘Mensen met ADHD hebben vaak het gevoel dat ze niets goed kunnen doen. Ze vinden het fijn om dat verhaal te delen met iemand die dat begrijpt. Er was laatst een jongen bij mij die zo boos was op zijn moeder dat hij haar wel kon slaan. Ik kan me daar iets bij voorstellen, want die gevoelens heb ik zelf ook gehad. In de reguliere zorg wordt meestal gedacht in praktische oplossingen. Maar mensen met ADHD lopen vaak vast omdat ze niet gehoord worden. Ze willen hun verhaal delen met iemand die ook op dat punt is geweest. Dat sterkt ze in hun zelfvertrouwen, waardoor ze weer verder kunnen.’

 

Heb je een voorbeeld van hoe je zo'n hulptraject aanpakt?

‘Mensen met ADHD hebben vaak moeite met de gewone, alledaagse dingen. Ze maken hun post niet open, want misschien zit er een aanmaning in. Ze bellen niet naar een instantie, omdat er raar op ze wordt gereageerd. Zulke handelingen oefenen we samen. Ik doe bijvoorbeeld alsof ik van de Belastingdienst ben en zeg tegen mijn cliënt dat het slordig is dat hij zijn aangifte kwijt is geraakt. Hoe zorg je ervoor dat je zo’n verwijt niet persoonlijk maakt, maar dat je resultaat kunt boeken? Ik heb goede contacten in het Eindhovense bedrijfsleven, dus ik heb ook al veel werkgevers overtuigd dat je met mensen zoals ik veel kan. Ik zeg altijd: we zijn niet druk, we zijn levendig.’