Column Nicole: ‘Terugkeren op de arbeidsmarkt is niet altijd het belangrijkste doel’

Nicole Wezel is eigenaar van sportschool My Health. Als vaste blogger schrijft Nicole over haar werk voor en met Wajongers en WIA’ers. In deze column schrijft zij over Petra, die haar leven na vele tegenslagen weer op weet te pakken.

Nicole Wezel
Foto van Nicole Wezel, eigenaar van sportschool MyHealth. Tijdens haar werk komt ze veel in aanraking met mensen die een WIA- of Wajong-uitkering hebben. Tijdens intakegesprekken voor sportbegeleiding hoort ze veel verhalen, waaronder die van Petra.

Iedereen bewandelt een ander pad in het leven. Sommige mensen vliegend door het leven, terwijl anderen moeten knokken voor elke meter. Petra is zo’n knokker. Jaren werkloos met een WIA-uitkering, maar nu maakt ze stappen die haar leven voorgoed veranderen.

Dinsdagochtend 2 februari 2020 had ik een kennismakingsgesprek met Petra. Zoals bij elke kennismaking las ik de avond ervoor het bericht van de doorverwijzer. Hierin staat een korte omschrijving over de potentiële deelnemer, waardoor ik me kan voorbereiden op het gesprek.

 

Uitgevallen met belemmeringen op persoonlijk en sociaal vlak

Er stond het volgende: ’Een 46-jarige dame die is uitgevallen met belemmeringen op het persoonlijke en sociale vlak. Ze heeft al veel stappen gezet maar is er nog niet. Een erg gemotiveerde vrouw waar jij denk ik wel iets moois mee kan bereiken!’

De volgende dag was het tijd voor de kennismaking. Helaas was ik iets te laat omdat mijn ‘dove’ hond Teddy de losloopstrook iets te leuk vond. Toen ik binnenwandelde zag ik meteen dat er een vrouw erg boos aan tafel zat. Petra zat kinderlijk met haar armen over elkaar heen, had een samengetrokken gezicht en deed er alles aan om oogcontact te vermijden. Ik bood mijn excuses aan en legde uit waarom ik later was, waardoor ze direct geëmotioneerd raakte.

 

PTSS door traumatische jeugd

Petra vertelde dat ze erg gefixeerd is op tijd, omdat dit haar gevoel van controle geeft. Wanneer iets niet volgens plan loopt, raakt ze in paniek. Gedrag wat te verklaren is door haar traumatische jeugd. Petra is van haar 6e misbruikt door haar vader. Jarenlang. Elke zaterdag. Door het misbruik heeft Petra PTSS ontwikkeld. Een angststoornis waardoor ze op de meest verschillende momenten wordt overrompeld door gevoelens van angst, woede of verdriet. Deze gevoelens zijn zo overweldigend, dat ze al jarenlang het gevoel heeft dat ze stilstaat. Met het vinden van werk, onderhouden van vriendschappen en het vinden van de liefde van haar leven. Dolgraag wilt ze stappen vooruit zetten, maar ze wordt constant teruggetrokken door de angst voor haar eigen emoties.   

Tijdens de kennismaking begon ze te vertellen over haar zus Carla. De zus van Petra heeft hetzelfde traumatische verleden, maar is fulltime werkzaam als advocaat, getrouwd en moeder van 3 kinderen. Het geluk van haar zus confronteert Petra: ‘Hoe kan het, dat zij wel kan leven, terwijl mijn leven voorgoed van mij is gestolen?’

 

Groei is een persoonlijk proces. Iedereen heeft een eigen tempo waarin ze gebeurtenissen kunnen verwerken en zichzelf kunnen ontwikkelen. Het belangrijkste is dat je elke dag een stap vooruit durft te zetten.

 

Het heftige verhaal ontroerde me. Hoe kunnen twee zussen met hetzelfde verleden zo’n ander pad bewandelen? Het kennismakingsgesprek duurde uren. Constant zat Petra om zich heen te kijken en schrok ze van het kleinste geluid. Toen ik vroeg of Petra wilde deelnemen droop de paniek van haar gezicht. Te drukke plek, teveel mannen en de haat voor sport. Toen stelde ik een vraag die ik vaker stel bij twijfelaars. Ik vroeg haar wat een reden zou zijn om het wel te doen. Het werd stil. Geëmotioneerd vroeg ze of ze er even over na mag denken. Even iets teveel prikkels. De volgende dag belde ze me. Dat ze het gaat proberen, maar dat ik niks moest verwachten.

 

Elke dag een stap vooruit zetten

Groei is een persoonlijk proces. Iedereen heeft een eigen tempo waarin ze gebeurtenissen kunnen verwerken en zichzelf kunnen ontwikkelen. Het belangrijkste is dat je elke dag een stap vooruit durft te zetten. Dat we steeds maar weer buiten onze comfortzone treden. Want hoe groot het ongemak ook is, des te groter is het groeipotentieel.

Inmiddels zit Petra 1,5 jaar in het traject. De realiteit is hard. Petra haar trauma zal altijd van invloed zijn op haar dagelijkse leven. Maar terugkeren op de arbeidsmarkt is niet altijd het belangrijkste doel.  Petra kan zich bevinden in een drukke ruimte, gaat het gesprek aan met mannen die ze niet kent en sport drie keer per week bij MyHealth Breda. Het begint met de eerste stap. En door elke dag een stap vooruit te zetten heeft Petra haar leven voorgoed veranderd.