Dankzij aangepaste heftruck en voorzieningen kan Ron zijn werk blijven doen

Op een zondagochtend in het voorjaar van 2024 gaat het plotseling mis. Ronald is thuis aan het klussen als hij kramp krijgt in zijn kuit. Even zitten en dan is het zó over, denkt hij. ‘Maar de pijn trok door naar mijn bovenbenen en billen. Toen ik de trap op wilde lopen zakte ik door mijn knieën en voelde  ik mijn benen niet meer.’ In het ziekenhuis kwam de diagnose: een ruggenmerginfarct, vergelijkbaar met een dwarslaesie. ‘Vanaf  mijn navel ben ik verlamd.’ 

Alles wat eerder vanzelf ging, kost nu veel tijd en planning. ‘Ik was altijd zo onafhankelijk’, maar ineens moest ik bij alles om hulp vragen.’ Toch bleef Ronald opmerkelijk nuchter. Dat optimisme hielp hem. Ook zijn omgeving hielp minstens zo veel: zijn vrouw, vrienden, collega’s én werkgever Hendrik.

Geen type voor kantoor 

Ronald is een doener. Voor zijn infarct was hij leidinggevende op de verpakkingsafdeling en zat hij dagelijks op een heftruck. ‘Ik ben niet gemaakt voor een kantoorbaan. Dan word ik gek.’ In zijn situatie wordt vaak gekeken naar ander passend werk, vaak achter een computer. Dat was voor Ronald geen optie. 

'Het idee dat er veel mogelijk was gaf mij hoop'

Gelukkig zagen zijn werkgever en de arbeidsdeskundige van UWV dat ook. ‘We zijn samen gaan kijken naar wat ik nog wel kan, hoe ik van waarde kan zijn en wat ik daarvoor nodig heb’, vertelt Ronald. Met wat ondersteuning kon hij nog steeds machines bedienen en overzicht houden. En met een aangepaste heftruck zou hij zelfs weer kunnen rijden. ‘Het idee dat dat mogelijk is, gaf me hoop. Ik kan dan blijven doen waar ik goed in ben, alleen net iets anders. Voor het eerst sinds mijn infarct zag ik een duidelijk pad terug naar werk.’

De juiste aanpassingen vinden 

Tijdens de verkenning met zijn arbeidsdeskundige werd al snel duidelijk wat Ronald nodig had: overzicht op de werkvloer, veilige werkhoogte en vooral een manier om zelfstandig te bewegen. Samen met zijn arbeidsdeskundige en werkgever begon hij daarom aan een zoektocht naar een heftruck die volledig met de handen te bedienen is. Dat bleek ingewikkelder dan gedacht: verschillende leveranciers haakten af omdat de aanpassing technisch te complex was. Toch bleven Ronald en zijn werkgever zoeken. Er móest een oplossing zijn.

Aangepaste heftruck die alles veranderde 

Via via hoorde Ronald over een heftruck waarbij ook het gaspedaal en de rem in de joysticks zitten. De heftruck werd besteld en met steun van UVW volledig aangepast. Naast de heftruck kwam een schaarlift, zodat Ronald vanuit zijn rolstoel omhoog wordt getild. Eenmaal in de stoel kan hij volledig zelfstandig rijden. ‘Het klinkt simpel, maar het effect is enorm. Zodra ik in die heftruck zit, voel ik me weer onderdeel van het proces.’

Een werkgever die niet opgeeft 

Vanaf het eerste moment maakte Hendrik, de eigenaar van Jongkind, één ding duidelijk: Ronald moest bij Jongkind blijven. ‘Hendrik zei tegen me: ”Jij hebt 40 jaar voor ons gerend, nu rennen wij voor jou”. ‘Dat gaf me zekerheid in een periode waarin alles wankel leek. Ik voelde dat ze me niet zouden laten vallen.’

”Jij hebt 40 jaar voor ons gerend, nu rennen wij voor jou”

Zelfstandigheid terug 

Naast het hervatten van zijn werk stond ook een ander belangrijk vraagstuk centraal: hoe kon Ronald weer zelfstandig naar zijn werkplek reizen? Zijn oude auto was voor hem niet meer bruikbaar en het voelde niet fijn om afhankelijk te zijn van taxi’s. Met hulp van UWV kwam er een oplossing: een aangepaste bus, waarvan Ronald een eigen bijdrage betaalde. ‘Dat gaf me misschien wel het grootste stuk vrijheid terug. Ik kan zelf naar therapie, zelf naar mijn werk en zelf mijn kinderen wegbrengen.’

Weer meedoen aan de maatschappij

Inmiddels werkt Ronald weer dagelijks bij Jongkind. Hij stuurt collega’s aan, houdt overzicht, bedient machines en rijdt de productielijn leeg met zijn aangepaste heftruck. ‘Een paar weken geleden vroeg ik mezelf nog af wat ik nou écht had gedaan na een dag kantoorwerk. Nu kom ik thuis en voel ik weer dat ik ergens aan heb bijgedragen. Dat gevoel is goud waard.’ 

De combinatie van aanpassingen en ondersteuning zorgt ervoor dat Ronald volwaardig onderdeel van het team blijft. En dat is zijn grootste drijfveer: blijven meedoen, op zijn eigen manier. Ronald weet als geen ander hoe overweldigend zo’n omslag kan zijn. Maar hij wil dat anderen zien dat er ook na zo’n grote levensverandering genoeg perspectief is. ‘Het leven is niet klaar. Het is alleen anders.’