Jacintha pakt paniekproblemen aan en start ondanks chronische pijn een eigen bedrijf

De gelukkige jeugd van Jacintha kent een duidelijk kantelpunt. Op haar 13e wacht ze op goed nieuws vanuit school. ‘Ik had net m’n boeken ingeleverd, en ik zou telefonisch horen of ik over mocht naar het volgende jaar. Ik zat thuis achter de computer toen er werd gebeld. M’n moeder liet de telefoon uit haar handen vallen. Mijn beste vriendin Michelle was overleden. Ze bleek een hersentumor te hebben, waarvan gedacht werd dat het migraine was.’

Tot die tijd tekenen motoren en de geur van benzine Jacintha’s leven. ‘Crossmotoren waren de grote passie van mijn vader. Hij was altijd aan het sleutelen, en heeft mij hiermee aangestoken. Soms denk ik dat er olie door mijn aderen stroomt in plaats van bloed. Als ik een auto zie, vraag ik me direct af hoeveel vermogen er onder de motorkap zit. Ik wil alles weten.’

Verlammende paniekaanvallen 

‘Iedereen heeft weleens paniek, dus mensen denken misschien dat je je aanstelt. Maar het is echt heftig. Bij mij begint het met een warm gevoel, een hoge hartslag en hyperventilatie. Je krijgt een adrenalinekick waar je niet meer uitkomt. En dan de angst. Ik dacht elke keer oprecht dat ik dood zou gaan. Net zoals Michelle. Ik kwam terecht bij UWV, waar ik na een heel traject werd afgekeurd.'

Het vinden van rust 

Op haar 21e leerde Jacintha haar echtgenoot Mike kennen. ‘Hij heeft heel veel rust in mijn leven gebracht. Zelfs zoveel rust dat mijn lichaam niet wist hoe te reageren, wat weer zorgde voor extra paniekaanvallen. Op een dag zaten we op de bank, en toen zei hij tegen me: ik denk dat je zoveel paniek voelt omdat je Michelle bent verloren, zo plotseling. Maar ‘wa is, da is’, zei hij op z’n Brabants, en hij vertelde me dat ik gewoon tijd moest nemen om te rouwen.’

Verkeerde keuzes en verdriet

Door het onvoorstelbare verdriet en het besef dat alles op een dag voorbij kan zijn, kwam Jacintha terecht in een diep dal. ‘Ik wist niet waar ik naartoe kon met mijn verdriet, maar ik wilde wel weg. Ik verhuisde van Vught naar Den Bosch, met mijn toenmalige vriendje. Daar merkte ik dat het gebruiken van drugs de makkelijkste manier is om alles weg te duwen. Blowen, XTC, en later vooral speed.’

‘Ik begon aan een studie autotechniek, maar daar voelde ik me niet goed. Als enige vrouw in een mannenwereld werd ik gezien als lustobject. Hierdoor ging ik spijbelen en kwam tot niets. Ook bijbaantjes mislukten. Ik werkte bij mijn oom in het familiebedrijf als hulp op kantoor, maar door paniekaanvallen werd dat onmogelijk’.

'Je krijgt een adrenalinekick waar je niet meer uitkomt. En dan de angst'

Nadat ze daar tijd voor had genomen begon ze zichzelf uit te dagen. Naar de stad gaan. Alleen boodschappen doen. Stapje voor stapje won ze controle terug. Maar dat betekende niet dat alles goed ging. ‘Ik kreeg 6 jaar geleden de diagnose fibromyalgie. Dit is een vorm van reuma waardoor ik eigenlijk altijd chronisch pijn heb. Ook raakte ik na een zware, gecompliceerde bevalling in een depressie. Als je 24/7 moeder bent, terwijl je ook een waslijst aan medische klachten hebt, raak je jezelf kwijt. Ik hoopte dat meedraaien in de maatschappij me dichter bij mezelf zou brengen. Dus dat ging ik doen.’

Beginnen met ondernemen

'Ik begon Mike te helpen in zijn bedrijf. Hij heeft een onderneming in auto-elektronica, waar hij het zo druk mee dat hij soms niet eens tijd heeft om de telefoon op te nemen. . Het werk bouwde ik langzaam op. Daarna hielp ik eens een klant in de winkel, of haalde ik onderdelen op. Op deze manier was ik van huis en kreeg ik het gevoel dat ik ergens onderdeel van was. Ik heb geleerd dat dat een mooi beginpunt is voor iedereen die weer aan de slag wil.’

'Ik leerde om niet te snel te gaan, maar stap voor stap'

Het meedraaien beviel me zo goed dat ik besloot om UWV te bellen om te vragen of ze me konden helpen om iets voor mezelf te beginnen. Zij hielpen me toen om in contact te komen met Solvid, een instantie die je op weg helpt als je vanuit een uitkeringspositie wil gaan ondernemen. Niels Bakker, mijn begeleider daar, hielp me met de plannen voor mijn onderneming. Van hem leerde ik om niet te snel te gaan. Hij zegt dat ik vooral mijn eigen grenzen in de gaten moet houden. Het stap voor stap aan te pakken.’

Met hulp van Solvid en een Werkfit-traject via UWV komt Jacintha terug bij haar eerste liefde: auto’s. ‘Op dit moment ben ik mijn bedrijfsplan aan het afronden. Ik wil cursussen gaan geven aan mensen en ze de basis leren over auto’s. Hoe verwissel ik een lekke band? Hoe vul ik koelvloeistof aan? Hoe ververs ik olie? Eigenlijk de dingen die ervoor zorgen dat mensen meer zelfvertrouwen krijgen bij het autorijden.’