Kim (22) geeft sinds de zomer van 2025 les aan groep 7 op een basisschool in Hoogvliet. Het grootste verschil tussen haar en haar collega’s is dat zij praktisch niets kan zien. Kim is geboren met LCA, een genetische aandoening waardoor haar netvlies niet goed werkt. Gelukkig staat ze er niet alleen voor. Met behulp van verschillende voorzieningen kan ze haar werk doen.
‘LCA is eigenlijk een genetisch foutje’, vertelt Kim over haar aandoening. ‘Het komt erop neer dat ik vooral onderscheid zie in wat licht en donker is. Als er genoeg licht is, lukt het me ook om vormen en bewegingen te herkennen. Ik geef bijvoorbeeld les in een klaslokaal met ramen aan twee kanten. Als een kind achterin de klas een hand opsteekt, zie ik dat, omdat de arm een stuk van het licht blokkeert.'
Streng maar rechtvaardig
Kim is in 2025 afgestudeerd aan de Pabo, de opleiding tot basisschoolleerkracht, en heeft net haar allereerste semester voor de klas afgerond. In deze eerste maanden voor de klas leerde ze dat duidelijk en consequent zijn naar haar leerlingen essentieel is om haar werk te kunnen doen. Ze kan het immers niet zien als een leerling met propjes gooit of kauwgum onder het bureau wil plakken.
'Met mijn leerlingen maak ik duidelijke afspraken'
‘Routine is heel belangrijk. Ik maak heel duidelijke afspraken met mijn leerlingen. Ze moeten het bijvoorbeeld altijd vragen als ze naar het toilet gaan. Niet omdat kinderen van 10 jaar niet alleen naar de wc kunnen, maar omdat ik wil weten wat er aan de hand is als iemand ineens opstaat.’ Ook bij het maken van toetsen moet ze streng zijn. ‘De leesboeken liggen precies op de hoek van de tafel. Iedereen gebruikt 1 pen, 1 potlood en 1 gummetje. Hoor ik dat je je laatje open doet tijdens de toets, dan heb je direct een onvoldoende. Niet omdat ik zeker weet dat je spiekt, maar omdat ik het niet uit kan sluiten.’
Hoe voorzieningen kunnen helpen
Op het moment dat ze wist dat ze kon beginnen met haar eerste baan, schakelde Kim UWV in om te vragen wat er allemaal mogelijk was op het gebied van voorzieningen. ‘Ik heb meerdere gesprekken gehad om aan te geven wat ik nodig had, omdat ik wist dat het me enorm zou helpen. Gelukkig ging dat vrij soepel, makkelijker dan ik vooraf had verwacht. Ik was namelijk best wel bang voor vertraging.’
‘Ik word elke ochtend opgehaald met de taxi, die UWV voor mij heeft geregeld. Zeker als het ‘s ochtends zo donker is, is het voor mij heel moeilijk om met het ov te reizen. In de middag lukt het me wel goed om zelf naar huis te komen. Daarnaast heb ik bijvoorbeeld een brailleprinter en een typemachine die ik kan gebruiken, en heb ik speciale software om het digitale schoolbord te bedienen.’
'Mijn hond Fender is mijn belangrijkste steun'
Toch heeft Kim naast al deze voorzieningen een belangrijkste steun en toeverlaat. ‘Ik heb sinds 3,5 jaar een hond, Fender. Hij gaat elke dag met me mee. Hij houdt me veilig, vermijdt obstakels, stopt bij stoeprandjes en weet waar de poortjes en de deur zijn als ik met de metro ga; hij weet niet welke metro ik moet nemen. Maar hij doet het ook supergoed in de klas. Kinderen worden heel rustig en vrolijk van zijn aanwezigheid, en zoeken hem op als ze verdrietig zijn.’
Verdelen van taken
Ondanks alle praktische hulpmiddelen, zijn er ook dingen die op dit moment simpelweg te lastig zijn. Gelukkig heeft Kim daar goede afspraken over kunnen maken met de schoolleiding. ‘Ik werk 3 dagen per week, dat is voor mij nu het maximale. Anders kost het me te veel energie. Ik verdeel de taken met de andere docent, zo kijkt hij bijvoorbeeld de toetsen na, en maak ik de planningen. Er wordt gekeken naar mogelijkheden; er zijn bijvoorbeeld ook docenten met dyslexie, en dat is ook geen probleem.’
‘Natuurlijk moet ik nog heel veel leren, ik begin pas net. En het is ook gewoon spannend. De groep kinderen die ik nu in de klas heb, heeft gelukkig hele lieve ouders. Maar ik kan me ook voorstellen dat er ouders zijn die denken ‘wat gaan we nou krijgen?’ als ze zien dat er een slechtziende docent van 22 jaar voor de klas staat. Docent zijn is een hele verantwoordelijkheid.’
Positief richting de toekomst
Kim ziet de toekomst optimistisch tegemoet. ‘Ik ben vooral heel erg benieuwd naar wat het me allemaal gaat brengen. Dit is pas mijn eerste jaar, dus het is moeilijk om te voorspellen wat er allemaal gaat gebeuren, maar ik hoop dat ik een positieve impact kan hebben op zo veel mogelijk kinderen. Ik kijk er enorm naar uit om over 10 jaar te horen wat al deze kinderen bereikt hebben.’
'In jezelf geloven is het belangrijkste wat ik heb geleerd. Zelf weet je wat je wel en niet kan'
‘Het is misschien cliché, maar in jezelf geloven is het allerbelangrijkste wat ik hiervan heb geleerd en wat ik aan anderen in een vergelijkbare situatie wil meegeven. Jij weet als enige precies wat je wel en niet kan. Je mag wel luisteren als mensen zonder beperking je advies geven, maar je mag dat advies ook gewoon naast je neer leggen als je het er niet mee eens bent.’
Wil jij net als Kim gebruikmaken van een voorziening voor je werk?
Raadpleeg voor de laatste informatie rondom wet- en regelgeving altijd www.uwv.nl
