Een aangepaste bus betekent vrijheid voor Joyce

Door zuurstofgebrek tijdens haar geboorte is Joyce haar hele leven al spastisch. ‘De aansturing van mijn ledematen is verstoord. Maar ik kon eerst nog gewoon lopen en werken.’ Ze volgde de pabo-opleiding en gaf les in het speciaal onderwijs. Tot Joyce 20 jaar geleden in verwachting was en een zwangerschapsvergiftiging kreeg, met daarbovenop een hersenbloeding. Joyce werd kunstmatig in slaap gehouden en toen ze ontwaakte lag er een gezonde dochter naast haar in de couveuse. Maar Joyce kon bijna niets meer en moest revalideren. 'Ik kon in het begin alleen maar drinken, praten ging al moeilijk.' 

'In kan nog gewoon werken. In mijn bovenkamer ben ik oké'

Door de hersenbloeding werd haar spasticiteit erger. Joyce zit sindsdien in een elektrische rolstoel, maar verstandelijk is er niets aan de hand. Ze doorliep een traject bij revalidatiecentrum Klimmendaal in Arnhem, maar werd een paar jaar na haar hersenbloeding toch voor 80 tot 100 procent arbeidsongeschikt verklaard. 'Dat wilde ik niet, ik kan nog werken. In mijn bovenkamer ben ik oké.’

'Waarom ga je niet gewoon thuiszitten' 

Via de gemeente kwam Joyce terecht in een sociale werkplaats in Arnhem, waar ze administratief werk deed. ‘Ik werd achter de computer gezet om facturen op te stellen. Ik vond het geen leuke tijd daar. Het werk paste niet bij mij en ik voelde me niet gewaardeerd. Daarom bleef ik zoeken naar een baan in het speciaal onderwijs.’ 

Haar begeleiders bij de sociale werkplaats raadden het haar af. ‘Er werd weleens gevraagd waarom ik niet gewoon thuis ging zitten, om voor mijn kind te zorgen. Zo bleef ik ongewild 15 jaar lang bij de sociale werkplaats. Toch bleef ik al die tijd zoeken naar een baan in het onderwijs.’

Advertentie in de krant 

‘Toen ik 6 jaar geleden in een advertentie zag dat Stichting De Onderwijsspecialisten mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt zochten, herkende ik mezelf in het profiel. 'Dat ben ik, dacht ik. Dus ik solliciteerde. Nog steeds ben ik de directeur van de stichting dankbaar voor de kans die hij me gaf.’ 

'Door mijn eigen ervaring begrijp ik kinderen die worstelen met problemen'

Terug in het onderwijs merkt Joyce dat ze door haar ervaring kinderen die worstelen met problemen goed begrijpt. ‘Ieder kind is lief, maar zo gedragen ze zich soms niet. Ik snap wel dat je gefrustreerd raakt als je iets wat je wil doen, niet kunt doen.' 

De eerste 2 jaar werd Joyce gedetacheerd vanuit de sociale werkplaats. Daarna kreeg ze een vast contract bij basisschool De Vaart. Al die jaren reed ze in een bus die haar zwager voor haar had gekocht. Maar die werd te oud en onveilig. Omdat Joyce voor haar hersenbloeding een aangepaste auto had gekregen via UWV, wist ze dat ze nu een aanvraag kon indienen voor een aangepaste bus.

'Er werd gevraagd wat ik nodig had'

Nadat Joyce bij UWV haar aanvraag indiende, kwam haar contactpersoon Frank Groen langs op school. ‘Hij was echt geweldig. Hij vroeg meteen wat ik allemaal nodig had. Ik ben gewend om uitgebreid te moeten uitleggen wat ik wil, maar dat was nu omgedraaid.’ Joyce kreeg toen goedkeuring voor een bus: een Mercedes Sprinter met handbediening voor gas en rem en een lift achterin. 

'Mijn dochter heb ik geleerd dat mama niet zielig is'

Haar bus betekent vrijheid voor Joyce. Ze rijdt ermee naar haar werk, maar ook naar vrienden in Enschede en familie in Rotterdam. ‘Mijn wereld was zo klein zonder mijn bus. Daarom wilde ik altijd weer werken, ik wilde mijn vrijheid terug.’ Joyce wilde meedoen in de maatschappij en bewijzen dat ze kon werken. Ook aan haar dochter, die ze als alleenstaande ouder heeft opgevoed. 'Ik heb mijn dochter geleerd dat mama niet zielig is.’ 

Aan anderen die arbeidsongeschikt zijn verklaard maar die toch willen werken, raad ze aan nooit op te geven. ‘Hoe erg het ook tegenzit, er is altijd wel licht aan het eind van de tunnel.'