Hoe Floor met autisme leerde werken op haar manier

Werken ging nooit vanzelf voor Floor. De spanning liep soms zo hoog op dat ze er depressief van werd. ‘Ik trok me terug en had weinig energie voor werk of sociale contacten. Dan voelde het alsof ik faalde, terwijl ik eigenlijk overbelast was.’ 

Toen Floor op haar 18e de diagnose autisme kreeg, gaf dat eerst vooral duidelijkheid. ‘Er viel iets op z’n plek. Ik wist daardoor dat ik niet ‘te gevoelig’ was, maar dat mijn brein gewoon anders werkt.’ Toch betekende dat niet dat alles ineens makkelijker werd. Tijdens haar eerste jaren in loondienst in de crediteurenadministratie liep ze vast. ‘Ik wilde alles zó graag in één keer goed doen. Als er onduidelijkheid was over taken, bleef ik daarover malen. Vragen stellen durfde ik niet. Dat kostte veel energie.’ 

Het duurde even voor ze dat patroon herkende. ‘Ik moest leren dat meedoen op werk niet betekent dat je alles moet kunnen. Het betekent dat je moet weten wat je nodig hebt om mee te doen.’ 

Soms past loondienst, soms niet

Na 9 jaar in de administratie merkte Floor dat ze vastliep. ‘Ik had behoefte aan iets anders. Ik wilde meer zingeving en groeien in mijn werk.’ Ze besloot haar baan op te zeggen en fulltime te gaan ondernemen als autismecoach. ‘Dat voelde als een logische stap. Ik kon mijn ervaring inzetten om anderen te helpen.’ 

Fulltime ondernemen voelde in het begin fijn, vertelt Floor. ‘Ik kon mijn werk zelf indelen. Dat gaf rust.’ Maar na verloop van tijd kwam er een andere druk. ‘Mijn inkomen wisselde. Dat gaf me een hoop stress. Als die spanning te lang duurt, ga ik me onrustig voelen. Daardoor functioneer ik minder op mijn werk en in mijn privéleven.’ 

Floor besloot daarom dat ze naast haar onderneming weer parttime een baan in loondienst wilde. Ze zocht hulp bij gespecialiseerd uitzendbureau Pernu, een detacheringsbureau dat samenwerkt met UWV bij het plaatsen van mensen met een arbeidsbeperking.

Hulp van jobcoach en uitzendbureau

De gedachte om weer in loondienst te gaan, voelde dubbel. ‘Ik weet hoe het is om onderdeel te zijn van een organisatie. Dat kan heel fijn en leerzaam zijn door het contact met collega’s. Maar ik weet ook hoe snel ik mezelf kan voorbijlopen.’ Floor vroeg zich af of ze het deze keer anders kon doen.

Haar contactpersoon bij Pernu weet precies waar Floor vaak tegenaan loopt. ‘Ik hoefde niet uit te leggen wat overprikkeling is of waarom duidelijkheid voor mij belangrijk is. Tegelijkertijd hielp hij me om te kijken naar mijn krachten en daar een baan bij te vinden. Dat gaf rust.’ Floor kon onder andere dankzij die hulp met meer vertrouwen solliciteren dan vroeger. ‘Ik was open over mijn autisme en zag het niet als probleem, maar als iets om rekening mee te houden.’

Weer onderdeel van een team

Vanaf september 2025 werkte Floor 18 uur per week in loondienst bij de Justitiële ICT Organisatie, naast haar eigen coachingpraktijk. Dat heeft ze inmiddels opgebouwd naar 21 uur per week. Dat voelt nu al anders dan hoe ze vroeger in loondienst was. ‘Ik stap nu anders een organisatie binnen. Toen wilde ik dat ik het kon. Nu weet ik dat ik het goed doe, als ik mijn grenzen goed bewaak.’

Het samenwerken met collega’s geeft Floor iets wat ze had gemist. ‘In mijn eigen praktijk ben ik vaak alleen. Nu hoor ik weer bij een team. Ik leer bovendien veel van mijn collega’s.’ 

Tegelijk blijft het zoeken naar balans. ‘Er zijn dagen dat ik heel moe thuiskom. Dan merk ik dat twee rollen combineren veel vraagt. Maar ik herken de signalen van mijn autisme sneller. Als ik merk dat mijn hoofd vol raakt, plan ik rust in, bespreek ik het met mijn coach of op werk.’ 

'Meedoen betekent niet dat je alles moet kunnen'

Meedoen op haar manier

Voor Floor is werken niet meer een kwestie van volhouden. Het is een manier geworden om zichzelf serieus te nemen. ‘Ik dacht vroeger dat ik gewoon moest doorgaan, ook als iets veel energie kostte. Nu weet ik dat ik mag aanpassen. Dat is voor mij meedoen.’

De combinatie van ondernemerschap en loondienst voelt niet als een compromis of opgeven, maar als een goede keuze. ‘Ik werk in een team én ik heb mijn eigen praktijk. Onder de mensen en alleen. Iets nieuws leren en iets dat ik al kan. Voor mij is dit het beste van beide werelden.’

Ze weet dat er altijd uitdagingen zullen blijven. ‘Autisme gaat niet weg. Spanning ook niet altijd. Maar ik herken het sneller en ik durf hulp te vragen. Dat maakt dat ik nu anders meedoe dan vroeger.’