Van staal naar klaslokaal; hoe Mocco de overstap maakte

Mocco is een bekend gezicht op de pleinen van Rotterdam. Als sportcoach en voetbaltrainer zet hij zich al jaren vrijwillig in voor jongeren in de buurt. Ook was hij betrokken bij BuurtLAB, een organisatie die zich inzet voor buurtbewoners. ‘Ik coach kinderen op de sportpleintjes in de stad’, vertelt hij. ‘Als het vakantie is, vang ik bijvoorbeeld kinderen op die graag willen voetballen, of van wie de ouders de contributie van een sportvereniging niet kunnen betalen. Ik heb in die jaren wel geleerd hoe je met kinderen om moet gaan.’ 

Officieel is op school zijn functie ondersteunend facilitair medewerker – een soort conciërge – en daarnaast verantwoordelijk voor het sportplein. Daar past hij toe wat hij eigenlijk al die jaren op straat deed. ‘Als de pauzes beginnen, zorg ik ervoor dat alle kinderen kunnen sporten; voetbal, basketbal, volleybal, tennis – eigenlijk alles. En als er een sportdocent ziek is, neem ik die lessen ook over.’

‘Zorg dat je de wereld om je heen zo goed mogelijk begrijpt’ 
 

Van staal naar het schoolplein

Hoewel hij zich al lang bezighoudt met de lokale jeugd, was een stap naar het onderwijs niet per se logisch voor Mocco. Zijn achtergrond ligt in bouwprojecten en de staalindustrie.  
 
‘Ik ben van huis uit constructiebankwerker en engineer, dus ik werkte met grote constructies en machines in de bouw. Maar op het moment dat ik bij mijn laatste werkgever na 3 jaar werk een vast contract moest krijgen, werd er ineens gesproken over functioneringsgesprekken die er niet waren geweest. Ik zei heel duidelijk: als jullie vinden dat ik een contract moet krijgen, verdien ik dat ook. Maar het duurde allemaal te lang en uiteindelijk moest ik daar weg.’ 

‘Ik vond dat wel vervelend, maar het leverde me wel wat op. De secretaresse daar, Marjolein van Prooien, kwam naar me toe en gaf me de tip om sociaal werk te gaan doen, omdat ze zag dat ik mensen in het bedrijf actief beter maakte door de hoeveelheid tijd die ik in begeleiding stopte.’ 

Virginia Wolff en Bart Kleiweg, collega’s bij BuurtLAB, gaven hem de mogelijkheid om een opleiding tot Leider Sportieve Recreatie te volgen, zodat hij zijn talenten ook buiten de stichting in zou kunnen zetten. Omdat hij op dat moment in de WW zat, heeft UWV hem financieel geholpen om zijn omscholing te financieren. Dat wil niet zeggen dat het allemaal heel makkelijk ging.  

Doorzetters hebben de halve wereld

‘Voor ik zou beginnen met mijn opleiding ging ik op vakantie  naar Suriname, en daar ben ik gestoken door een mug, waar ik knokkelkoorts van kreeg. Daar ben ik uiteindelijk 6 maanden ziek van geweest. Alles doet pijn, en je kunt ook bijna niet eten. In die tijd ben ik ongeveer 20 kilo afgevallen. Maar ik ben een doorzetter, en maakte ik de opleiding die normaal 4 jaar duurt in 2 jaar af .’  

Barbara Fischer, de directrice van het Einstein Lyceum in Hoogvliet zag zijn kwaliteiten en al snel na zijn opleiding kon Mocco aan de slag op school. Elke dag merkt hij dat de vaardigheden die hij verzamelde als vrijwilliger, goud waard zijn in het onderwijs. ‘Op de pleintjes leer je heel goed dat kinderen uit verschillende culturen op verschillende manieren behandeld willen worden. Sommige kinderen moet je niet in een groep aanspreken en op hun plek zetten, want dan voelen ze zich aangevallen. Een ander voorbeeld is oogcontact. Ik heb altijd geleerd dat je iemand aan moet kijken, maar in andere culturen wordt dat gezien als onbeleefd. Je kunt niet iedereen precies hetzelfde behandelen.’ 

‘Alles draait om duidelijkheid’, vervolgt hij. ‘Je moet niet in discussie gaan met kinderen en vanaf het 1e moment duidelijk maken hoe ver ze kunnen gaan. Ik heb een cursus gevolgd in hoe je omgaat met agressie, en daar leerde ik ook dat je altijd duidelijk moet weten wat het doel is wat je voor ogen hebt. Als je ingaat op agressiviteit handel je kortzichtig en verlies je het doel uit het oog.’  

Voor mensen die net als op latere leeftijd willen instromen in het onderwijs heeft Mocco een duidelijk advies. ‘Begin zo veel mogelijk te lezen over wat er gebeurt in de wereld. Zorg ervoor dat leerlingen bij je terechtkunnen met vragen over alles. Als je niet met ze kunt communiceren over iets anders dan je eigen vak, gaat het je niet lukken om echt contact te maken. En dat is belangrijkste.’