Na een burn-out herontdekte Christian plezier in werk

Christian begon op zijn 17e als magazijnmedewerker bij een badkamergroothandel. Hij klom op tot transportplanner en supervisor, ging naar de avondschool en draaide nachtdiensten. ‘Voor mijn gevoel was ik onmisbaar, mijn werktelefoon stond dag en nacht aan. Dat vroeg het bedrijf niet van me, maar ik vond zelf dat ik dat moest doen.’ 

De hoge werkdruk die hij zichzelf oplegde, nam hij ook mee naar huis. Christian herinnert zich een opmerking die hij tegen zijn dochtertje maakte. ‘Ik zei: gooi even de vuilniszak weg en neem dan meteen het konijnenvoer mee, want het hok staat naast de container. Je moet efficiënt met je tijd omgaan.’ Achteraf schaamt hij zich: ‘Ik gebruikte managementtaal tegen een kind van 8 jaar.’

'Ik bleek zwaar depressief en had PTSS-klachten' 

Christian sliep in die tijd weinig en had altijd hoofdpijn. Alcohol gebruikte hij als medicijn om het vol te houden. Toen zijn vrouw hem uiteindelijk naar de huisarts stuurde, raadde die hem aan zich een week ziek te melden. Christian stortte helemaal in: ‘Ik heb 3 weken achter elkaar lopen kotsen.’ Hij bleek al een hele tijd zwaar depressief te zijn en PTSS-klachten te hebben. Christian kreeg zware antidepressiva en werd 6 weken opgenomen op de psychiatrische afdeling. ‘Ik was een gevaar voor mezelf in die tijd.’ 

In de 2 jaar dat Christian onder behandeling was bij onder andere de GGZ, viel bij hem het kwartje. ‘Ik heb alles behoorlijk verkeerd gedaan: ik werkte veel te hard, was nooit thuis voor de kinderen en liet alles bij mijn vrouw liggen.’

Langzaam re-integreren 

Zodra Christian zich wat beter voelde, meldde hij zich bij zijn oude werkgever. ‘Ik voelde me nog steeds loyaal aan het bedrijf en wilde er op therapeutische basis weer aan de slag. Maar ze wezen me af omdat het nog niet goed genoeg met me ging.’ Zijn contract werd beëindigd en hij kreeg een WIA-uitkering. Hij ging op gesprek bij een verzekeringsarts van UWV. ‘In de wachtkamer dacht ik nog dat ik weer wilde werken, dat ik nog alles kon. Maar tijdens het gesprek moest ik eerlijk bekennen dat ik het toch niet meer aan zou kunnen.’ 

UWV stuurde Christian door naar een re-integratiebureau, Brabant at Work. Daar hielpen ze hem met zijn cv en gingen ze op zoek naar iets wat hij wel wilde en aan zou kunnen. Zo kwam het Philips Werkgelegenheidsplan (WGP) in beeld, waar ze werkzoekenden met een afstand tot de arbeidsmarkt de kans bieden om betaalde werkervaring op te doen.

Laptop niet mee naar huis

Christian mocht op gesprek bij het Philips Museum, daar zochten ze een dagverantwoordelijke (assistent duty manager) voor 3 dagen per week. ‘Ik ging ervan uit dat een team van alleen maar vrouwen er geen volgetatoeëerde man als ik erbij wilde hebben.’ Maar Christian werd meteen uitgenodigd voor een barbecue voor het personeel. Daar kwam de directrice naast hem staan, ze vroeg hem hoe hij het feest vond. Toen hij antwoordde dat hij het gezellig had zei ze: ‘Mooi, want ik heb net je contract laten opmaken.’ 

Bij het Philips Museum was alles anders dan bij Christians oude werkgever. Hij kreeg coachgesprekken, trainingen, en later ook hulp bij solliciteren. En toen hij aan het eind van de werkdag zijn laptop mee wilde nemen om thuis zijn werk af te maken, kreeg hij te horen: ‘Die laptop neem je niet mee naar huis.’

Vooral de vriendelijkheid en de behulpzaamheid van collega's maakten indruk op Christian. 'Bij mijn vorige werkgever benadrukten we vooral wat er fout ging, we waren collega's aan het afbranden. Hier helpen ze elkaar. De boosheid die ik zo lang met me meedroeg werd hier zachter.’ 

‘Ik gun deze plek aan iemand die hem nodig heeft’ 

Na 2 jaar bij het WGP - het eerste jaar plus 2 verlengingen van een halfjaar - is de maximale termijn bereikt. Christian moet verder. Hij heeft gesolliciteerd bij de Design Academy Eindhoven waar hij is aangenomen als avondconciërge, 3 avonden per week. Weggaan bij het museum valt hem zwaar. ‘Ik wil helemaal niet weg, maar ik gun deze plek aan iemand die hem ook nodig heeft. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.’ 

Christian heeft een blijvende herinnering op zijn been laten tatoeëren, het lachende gloeilampje van Philips dat hij als sleutelhanger kocht toen hij net was begonnen bij het museum. ‘Gewoon iets kleins misschien, maar het betekent veel voor mij. Het is het symbool van deze plek, van Philips en WGP. Van een periode waarin ik langzaam zelf ook weer leerde lachen.’

Voor mensen die zichzelf voorbijlopen, zoals hij jarenlang deed, heeft Christian een advies: ‘Luister naar de mensen om je heen. Als iemand in je omgeving een opmerking maakt over je gedrag, veeg die dan niet van tafel. Dat heb ik wel gedaan en daar heb ik nog steeds spijt van. Op een dag snap je waarom ze het zeiden.’